STOWARZYSZENIE RODZICÓW DZIECI
   Z PORAŻENIEM MÓZGOWYM
Baner część 1Baner część 2
Prawa i obowiązki rodziców dzieci z porażeniem mózgowym w procesie rekrutacji do szkół, przedszkoli i placówek oświatowych - Wstęp
Autor: Mateusz Pilich Prawnik, adiunkt na Wydziale Prawa i Administracji UW, członek Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, adwokat nie wykonujący zawodu, autor jedynego na rynku komentarza do ustawy o systemie oświaty; prywatnie: ojciec dziecka niepełnosprawnego
Dodano: 2009-07-08
Kategoria: Prawa osób niepełnosprawnych


Skończył się właśnie proces rekrutacji do szkół i przedszkoli. Wielu rodzicom dzieci niepełnosprawnych – również tych z porażeniem mózgowym – zapewne szczęśliwie udało się je zapisać do upragnionej placówki. Co jednak mają zrobić ci, którym odmówiono? Poniższy tekst stanowi krótką analizę uprawnień przysługujących rodzicom dzieci niepełnosprawnych posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Szczególną uwagę poświęcono zapisywaniu dzieci do szkół i przedszkoli integracyjnych bądź z oddziałami integracyjnymi.

Nauka szkolna jako konstytucyjne prawo i obowiązek



Korzystanie z szeroko pojętego systemu kształcenia, nie bez racji, jest postrzegane jako jedno z podstawowych świadczeń, których realizację państwo powinno zapewnić swoim obywatelom. Uczenie się jest wielką potrzebą – społeczną i indywidualną. Jest także prawem każdego człowieka, które gwarantują nie tylko liczne umowy międzynarodowe zawarte przez Polskę, lecz przede wszystkim nasza Konstytucja. W art. 70 ust. 1 Ustawy zasadniczej stanowi się: „Każdy ma prawo do nauki”. „Każdy” – to nie tylko młody, zdrowy i silny obywatel polski. To także ci słabsi, stojący na gorszej pozycji z racji różnych czynników: pochodzenia, wieku, a przede wszystkim stanu zdrowia. Nikomu nie wolno odmówić kształcenia, jeśli tego żąda.

To jednak tylko część prawdy. Oprócz tego Konstytucja (zresztą w tym samym przepisie) przewiduje, że „Nauka do 18 roku życia jest obowiązkowa”. W Polsce istnieje powszechny obowiązek nauki. Ani na poziomie konstytucyjnym, ani na poziomie ustawowym (gdzie przecież konieczne jest respektowanie ogólnych wskazań ustrojodawcy co do pożądanego kształtu norm prawnych) nie wolno żadnego człowieka wyłączać spod tego obowiązku. Zarówno przez akty prawne, jak i przez faktyczne działanie lub zaniechanie tych osób, którym w jakimś zakresie powierzono wykonywanie władzy publicznej.

Krótkie spojrzenie na przepisy konstytucyjne ustawia we właściwej perspektywie zarówno przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), jak i postępowanie organów szkolnych w procesie rekrutacji uczniów. Trzeba bowiem podkreślić, że kształt przepisów ustawowych oraz to, jak są one interpretowane przez dyrektorów szkół, przedszkoli oraz przez gminne, powiatowe, państwowe jednostki oraz urzędy nadzorujące system oświaty, nie są konstytucyjnie obojętne. Podlegają one bardzo surowym kryteriom oceny. Natomiast rodzic, który uważa, że odebrano dziecku prawo do właściwej realizacji prawa (i obowiązku) nauki, nie jest całkowicie bezbronny. Istnieją bowiem odpowiednie mechanizmy kontroli prawnej, trzeba jedynie zdawać sobie sprawę z tego, na jakich zasadach zostały oparte.

Szkoły i przedszkola publiczne



Jak stwierdza ustawa, szkoły i przedszkola publiczne (obecnie prowadzone głównie przez jednostki samorządu terytorialnego – gminy, a w przypadku szkół ponadgimnazjalnych przez powiaty) mają obowiązek przeprowadzać rekrutację dzieci (uczniów) „w oparciu o zasadę powszechnej dostępności” (art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.o.). To bardzo istotne zastrzeżenie. Oznacza bowiem, że te placówki, działając w interesie publicznym (całej lokalnej społeczności, a nie tylko wybranych jednostek), nie mogą nikomu ograniczyć prawa do korzystania ze swoich świadczeń. Usługa oświatowa jest usługą „użyteczności publicznej”. Ustalane na poziomie lokalnym warunki korzystania z niej nie mogą być dyskryminujące dla niektórych osób (tak np. w wyroku WSA we Wrocławiu z 8.08.2006 r., IV SA/Wr 94/06, Nowe Zeszyty Samorządowe 2006/6, s. 113).

Niestety, sama ustawa bardzo niewiele mówi o procedurze, w jakiej następuje przyjęcie lub odmowa przyjęcia dziecka do szkoły lub przedszkola publicznego. Dość niewiele wskazówek dają także przepisy wykonawcze, tzn. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20.02.2004 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych oraz przechodzenia z jednych typów szkół do innych (Dz. U. Nr 26, poz. 232 z późn. zm.). Warto przytoczyć w całości kilka przepisów tego rozporządzenia, które będą miały istotne znaczenie dla naszych dalszych rozważań:

[…] § 2. Do przedszkola i oddziału przedszkolnego zorganizowanego w szkole podstawowej w pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci w wieku 6 lat odbywające roczne przygotowanie przedszkolne. W następnej kolejności przyjmowane są dzieci matek lub ojców samotnie je wychowujących, matek lub ojców, wobec których orzeczono znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności bądź całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji, na podstawie odrębnych przepisów, a także dzieci umieszczone w rodzinach zastępczych.

§ 3. Do klasy pierwszej szkoły podstawowej przyjmowane są dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą 7 lat i nie odroczono im rozpoczęcia spełniania obowiązku szkolnego na podstawie art. 14 ust. 1a lub art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, zwanej dalej "ustawą", a także dzieci, w stosunku do których podjęto decyzję o wcześniejszym przyjęciu do szkoły podstawowej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy.

[…] § 6. 1. Do przedszkola specjalnego, szkoły podstawowej specjalnej i gimnazjum specjalnego oraz do oddziałów specjalnych w przedszkolach, szkołach podstawowych i gimnazjach ogólnodostępnych przyjmowane są, na wniosek rodziców (prawnych opiekunów), dzieci posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane przez zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej, na podstawie odrębnych przepisów.

2. Do przedszkola integracyjnego, szkoły podstawowej integracyjnej i gimnazjum integracyjnego oraz do oddziałów integracyjnych w przedszkolach, szkołach podstawowych i gimnazjach ogólnodostępnych, na wniosek rodziców (prawnych opiekunów), przyjmowane są:

1) dzieci posiadające orzeczenie, o którym mowa w ust. 1; 2) dzieci pełnosprawne, na warunkach określonych w § 2-5.

§ 7. […] 5. Kandydaci niepełnosprawni ubiegający się o przyjęcie do klasy pierwszej szkół ponadgimnazjalnych powinni posiadać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane przez zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej, na podstawie odrębnych przepisów.

6. Do ponadgimnazjalnych szkół specjalnych oraz do oddziałów specjalnych w szkołach ponadgimnazjalnych, o których mowa w ust. 1-3, przyjmowani są absolwenci posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, o którym mowa w ust. 5.

7. Do integracyjnych szkół ponadgimnazjalnych oraz do oddziałów integracyjnych w szkołach ponadgimnazjalnych, o których mowa w ust. 1-3, przyjmowani są:

1) absolwenci posiadający orzeczenie, o którym mowa w ust. 5; 2) pełnosprawni absolwenci, na warunkach określonych w § 8-10 i 13.

[…] § 17. 1. W celu przeprowadzenia rekrutacji do klasy pierwszej (na semestr pierwszy) szkół, o których mowa w § 8 ust. 1, § 12 i § 13 ust. 1, dyrektor szkoły powołuje szkolną komisję rekrutacyjno-kwalifikacyjną, wyznacza jej przewodniczącego i określa zadania członków komisji.

2. Dyrektor szkoły może odstąpić od powołania komisji, o której mowa w ust. 1, jeżeli liczba kandydatów ubiegających się o przyjęcie do szkoły jest mniejsza lub równa liczbie wolnych miejsc, którymi dysponuje szkoła. […] § 22. 1. Dyrektor szkoły:

1) decyduje o przyjęciu uczniów do wszystkich klas szkoły podstawowej i gimnazjum oraz do klas programowo wyższych (na semestry programowo wyższe) szkoły ponadgimnazjalnej; 2) decyduje o przyjęciu uczniów do klasy pierwszej (na semestr pierwszy) szkoły ponadgimnazjalnej, w przypadku gdy:

a) uczeń powraca z zagranicy,

b) liczba kandydatów do klasy pierwszej (na semestr pierwszy) jest mniejsza lub równa liczbie wolnych miejsc, którymi dysponuje szkoła, i nie powołano szkolnej komisji rekrutacyjno-kwalifikacyjnej, c) kandydat do szkoły lub oddziału dwujęzycznego ukończył klasę wstępną;

3) decyduje o przyjęciu słuchaczy na semestr pierwszy szkoły ponadgimnazjalnej dla dorosłych, w przypadku gdy nie powołano szkolnej komisji rekrutacyjno-kwalifikacyjnej, oraz na semestry programowo wyższe tej szkoły.

2. W przypadkach niewymienionych w ust. 1 dyrektor szkoły przyjmuje uczniów na podstawie ustaleń szkolnej komisji rekrutacyjno-kwalifikacyjnej powołanej w celu przeprowadzenia rekrutacji do klas pierwszych (na semestr pierwszy). 3. Dyrektor szkoły ponadto:

1) w przypadku przeprowadzania dodatkowej rekrutacji dla absolwentów gimnazjów, którzy przystąpili do egzaminu, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 4, w późniejszym terminie, ogłasza termin dodatkowej rekrutacji, która jest przeprowadzana po dniu 20 sierpnia każdego roku;

2) przekazuje kuratorowi oświaty i organowi prowadzącemu szkołę informacje dotyczące rekrutacji do klasy pierwszej (na semestr pierwszy), a w przypadku niedokonania pełnego naboru do szkoły - wyznacza termin dodatkowej rekrutacji, a także przedłuża termin składania dokumentów do szkoły, jeżeli liczba kandydatów jest mniejsza niż liczba wolnych miejsc, którymi dysponuje szkoła;

3) wyznacza i organizuje egzaminy klasyfikacyjne, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 2;

4) zapewnia stałe i aktualne informacje dotyczące terminów składania dokumentów do szkoły, warunków przyjęć i wyników rekrutacji, w tym informuje kandydatów do szkoły ponadgimnazjalnej o terminie ogłoszenia listy kandydatów przyjętych do szkoły oraz o obowiązku potwierdzenia woli podjęcia nauki w danej szkole, o którym mowa w § 23 pkt 2.

§ 23. Kurator oświaty:

1) przekazuje gminom i dyrektorom gimnazjów informacje o szkołach ponadgimnazjalnych i dostępnych formach kształcenia pozaszkolnego, umożliwiających realizację obowiązku nauki;

2) ustala terminy rekrutacji do gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych, a także określa terminy składania dokumentów do szkoły, a w przypadku szkół ponadgimnazjalnych, o których mowa w § 8 ust. 1, ustala także termin, nie krótszy niż 2 dni, w ciągu którego kandydaci umieszczeni na listach kandydatów przyjętych do szkół są obowiązani potwierdzić wolę podjęcia nauki w danej szkole;

3) ustala, we współpracy z dyrektorami szkół ponadgimnazjalnych, sposób przeliczania na punkty ocen z języka polskiego i trzech wybranych obowiązkowych zajęć edukacyjnych oraz wyników egzaminu, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 4, a także sposób punktowania innych osiągnięć kandydatów;

4) organizuje punkty informacyjne o wolnych miejscach w szkołach ponadgimnazjalnych; 5) może zarządzić przeprowadzenie dodatkowej rekrutacji.

§ 24. 1. Jednostki samorządu terytorialnego prowadzące szkoły:

1) ustalają, w porozumieniu z dyrektorami szkół, liczbę oddziałów klas pierwszych oraz liczbę uczniów przyjmowanych do klas pierwszych, w tym w odniesieniu do szkół i oddziałów sportowych, szkół mistrzostwa sportowego, szkół i oddziałów dwujęzycznych, szkół i oddziałów dla mniejszości narodowych lub etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym, szkół i oddziałów integracyjnych oraz szkół i oddziałów specjalnych, a także przekazują te ustalenia kuratorowi oświaty;

2) upowszechniają informacje dla kandydatów do wszystkich typów szkół, w szczególności o planowanych profilach kształcenia ogólnozawodowego i zawodach, w których będzie realizowane kształcenie, oraz o liczbie miejsc w poszczególnych typach szkół.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa i minister właściwy do spraw środowiska w odniesieniu do prowadzonych szkół:

1) ustalają, w porozumieniu z dyrektorami tych szkół, liczbę oddziałów klas pierwszych oraz liczbę uczniów przyjmowanych do klas pierwszych;

2) przekazują, za pośrednictwem dyrektorów szkół, informacje kandydatom, kuratorom oświaty i jednostkom samorządu terytorialnego o planowanych zawodach, w których będzie realizowane kształcenie, oraz o liczbie miejsc w poszczególnych typach szkół.
§ 25. Rekrutację do szkół nowo tworzonych przeprowadza organ prowadzący szkołę lub wyznaczona przez niego osoba.


Merytoryczne przesłanki przyjmowania uczniów (słuchaczy, wychowanków) do publicznych szkół i przedszkoli, ustalone w ich statutach , nie mogą być mniej korzystne niż warunki ustalone w rozporządzeniu. Nie mogą także, co oczywiste, naruszać wspomnianej już zasady powszechnej dostępności. Szczególną uwagę należy zwrócić na § 6 i § 7 ust. 6-7 rozporządzenia. Wynika z nich pewna zasada ogólna: do wszelkich jednostek systemu oświaty, które są szczególnie przystosowane dla uczniów niepełnosprawnych – a więc do przedszkoli i szkół specjalnych, integracyjnych lub z oddziałami specjalnymi lub integracyjnymi – „przyjmowane są” osoby posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. To bardzo ważne ustalenie. Trzeba bowiem wiedzieć, że tryb oznajmujący w języku prawnym tłumaczy się jako obowiązek. Innymi słowy, osoba legitymująca się orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego musi być przyjęta do szkoły lub przedszkola, które jest specjalnie stworzone w celu jego realizacji. Wszelkie wymówki typu: „nie musimy przyjmować takich dzieci, bo nasz statut tego nie przewiduje”, są absurdalne.

Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego



Warto przy okazji zwrócić uwagę na przepisy dotyczące samych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego. Wymaga wyjaśnienia, że tego typu orzeczenia są szczególnego rodzaju aktami administracyjnymi, to znaczy jednostronnymi, władczymi oświadczeniami woli organu administracji publicznej w sposób wiążący rozstrzygającymi o sytuacji indywidualnie określonego podmiotu w konkretnej sprawie, opartymi na normie prawa materialnego i wydanymi w wyniku prawnie uregulowanej procedury. Tłumacząc to bardziej przystępnym językiem, można powiedzieć, że chodzi o pewną wypowiedź organu wyposażonego w cząstkę władzy publicznej, którą przyznaje się konkretnemu adresatowi określone uprawnienia lub obowiązki, ogólnie określone w przepisach prawa. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego – wydawane przez specjalnie powoływane zespoły w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych – jest koniecznym warunkiem, aby danemu uczniowi, który z racji stanu zdrowia nie może odbywać nauki w zwykłych warunkach, zapewnić pewną formę wsparcia, adekwatną do jego osobistych wymagań. Taki jest sens regulacji art. 71b ust. 1 w związku z ust. 5-5b ustawy o systemie oświaty:

Art. 71b. 1. Kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5.

[…] 5. Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, na wniosek rodziców, zapewnia mu odpowiednią formę kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego, z zastrzeżeniem ust. 5a. 5a. Jeżeli orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zaleca kształcenie dziecka odpowiednio w przedszkolu specjalnym albo w przedszkolu, szkole podstawowej lub gimnazjum, ogólnodostępnych lub integracyjnych, odpowiednią formę kształcenia, na wniosek rodziców, zapewnia jednostka samorządu terytorialnego właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, do której zadań własnych należy prowadzenie przedszkoli lub szkół. 5b. Jeżeli powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka nie prowadzi szkoły specjalnej lub ośrodka, o którym mowa w art. 2 pkt 5, odpowiednich ze względu na rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego, starosta tego powiatu kieruje dziecko do najbliższego powiatu prowadzącego taką szkołę lub ośrodek. Starosta najbliższego powiatu prowadzącego taką szkołę lub ośrodek nie może odmówić przyjęcia dziecka do szkoły lub ośrodka.

5c. Dyrektor szkoły, której uczeń posiada orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, organizuje takie nauczanie w porozumieniu z organem prowadzącym.[…]

Zacytowane przepisy ustawy bardzo jednoznacznie wzmacniają nasze dotychczasowe wnioski: jeżeli rodzice pojawiają się w szkole lub w przedszkolu z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, to w zasadzie dyrektor nie ma podstaw, aby odmówić przyjęcia ich dziecka do kierowanej przez siebie jednostki. Może to zrobić tylko w jednym wypadku — jeżeli udowodni, że rzeczywiście ta szkoła (przedszkole) nie jest „odpowiednia ze względu na rodzaj niepełnosprawności” (zob. art. 71b ust. 5b ustawy). Nawet jednak w takim przypadku nie może po prostu odesłać interesantów z kwitkiem. Sprawa umieszczenia dziecka w „odpowiednim” przedszkolu czy też w „odpowiedniej” szkole nie powinna martwić samych rodziców. To jest rzecz urzędników: czy to gminy (w przypadku przedszkoli integracyjnych i specjalnych oraz szkół podstawowych i gimnazjów integracyjnych i z oddziałami integracyjnymi oraz specjalnymi), czy to powiatu (w przypadku szkół podstawowych i gimnazjów specjalnych oraz wszelkich szkół ponadgimnazjalnych). Dlatego jeżeli dyrektor próbuje odmawiać i odsyłać gdzie indziej, powołując się na obiektywną niemożliwość zapewnienia dziecku należytej opieki zgodnie z treścią orzeczenia, należy mu pokazać przepisy art. 71b ustawy i wyjaśnić, że to jego obowiązkiem jest wystąpić do swojego organu prowadzącego o pilne skierowanie do odpowiedniej placówki — ale tylko takiej, jaka jest zalecona w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Dyrektor czy wójt nie są od tego, żeby poprawiać orzeczenie kompetentnego zespołu w poradni psychologiczno-pedagogicznej i np. dziecko, które jest w stanie realizować normalnie podstawę programową kształcenia, na siłę wpychać do szkoły specjalnej czy wręcz do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego.

Trzeba przy okazji wyjaśnić, że wspomniane „skierowanie do odpowiedniej szkoły”, o którym mowa w przepisach ustawy, nie oznacza żadnego specjalnego dokumentu czy też procedury, lecz po prostu pewne czynności faktyczne ze strony aparatu administracji samorządowej, które prowadzą do umieszczenia dziecka we właściwej placówce. Nie jest konieczne ani nie ma podstawy prawnej wydawanie decyzji administracyjnych w tym przedmiocie (tak w decyzji SKO we Wrocławiu z 20.10.2005 r., SKO 4701/1105/05, Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych 2006/1, poz. 8).

Odmowa przyjęcia do szkoły



Powróćmy jednak jeszcze na chwilę do wspomnianego art. 6 i 7 ustawy o systemie oświaty oraz do przepisów rozporządzenia MENiS z dnia 20.02.2004 r. Co dzieje się, jeżeli jednak nie uda się nam przekonać dyrektora szkoły (przedszkola) i ten uparcie odmawia udzielenia nam jakiejkolwiek pomocy? Pozostaje tylko pójść do sądu. Musimy tylko najpierw ustalić pewne kwestie proceduralne. Co prawda w różnych teoriach naukowych próbowano wykazać, iż odmowa przyjęcia do tzw. zakładu administracyjnego (tzn. do jednostki organizacyjnej utworzonej przez państwo w celu zaspokajania zapotrzebowania ludności na usługi użyteczności publicznej) wymaga formy decyzji administracyjnej. Jednakże takiego wniosku w odniesieniu do rozstrzygnięć dyrektora szkoły (przedszkola) raczej obronić się nie da. Ustawa o systemie oświaty nie daje wyraźnych podstaw do tego, aby uważać za konieczne zastosowanie kodeksu postępowania administracyjnego, z uregulowanym tam trybem orzekania o odmowie uwzględnienia wniosku oraz odwołania się do organu wyższego stopnia (byłby nim zapewne kurator oświaty). Nie wspomina o tym art. 6 i 7 u.s.o.; o wydaniu decyzji w rozumieniu k.p.a. nie mówią także przepisy wspomnianego wyżej rozporządzenia.

Nasuwa się zatem wniosek, że odmowa przyjęcia do szkoły jest czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej, innymi niż decyzja administracyjna, które podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: „p.p.s.a.”). Aby skorzystać z takiej możliwości, rodzice dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego powinni na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwać dyrektora szkoły (przedszkola), który odmówił przyjęcia dziecka, do usunięcia naruszenia prawa. Uwaga: mają na to czas tylko w ciągu 14 dni od dnia, w którym dowiedzieli się lub mogli się dowiedzieć o podjęciu tej czynności. W kontekście omawianego przypadku oznacza to np. 14 dni od daty rozmowy z dyrektorem szkoły (przedszkola) lub od dnia, gdy w korytarzu wywieszono listę dzieci przyjętych.

Jeżeli naruszenie prawa nie zostanie usunięte lub też dyrektor wyraźnie tego odmówi, rodzice dziecka niepełnosprawnego, któremu odmówiono miejsca w placówce, mogą w ciągu dalszych 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa — a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa — wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 p.p.s.a.), którym w pierwszej instancji jest właściwy ze względu na siedzibę szkoły wojewódzki sąd administracyjny. W jej wyniku może dojść (zależnie od konkretnej oceny charakteru prawnego tej czynności) do stwierdzenia bezskuteczności czy też uchylenia odmowy przyjęcia dziecka do szkoły (przedszkola). Sąd nie może jednak orzec o przyjęciu naszego dziecka do odpowiedniej jednostki. Prawo nie pozwala mu bowiem „zastępować” organu, którego akt lub czynność zostały zaskarżone.


Pamiętajmy!

  • Prawo do nauki jest prawem konstytucyjnym „każdego”.
  • Dziecko niepełnosprawne ma te same, konstytucyjne prawa co inni ludzie.
  • Rodzice dziecka niepełnosprawnego nie są bezbronni.
  • Skoro dziecko ma prawo, to państwo i samorządy mają obowiązek.
  • Możemy żądać realizacji obowiązku nałożonego prawem.
  • Artykuł 71b przewiduje, że gmina lub powiat (zależnie od szczebla edukacji) muszą respektować orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.
  • Dziecko niepełnosprawne ma realizować obowiązek nauki tak samo jak inne.
  • O formie realizacji obowiązku nauki (szkolnego) decydować może tylko poradnia psychologiczno-pedagogiczna.
  • Jeżeli dyrektor jest uparty i nie chce przyjąć dziecka, korzystajmy z naszego prawa do sądu.